THEY MAKE YOU STARE: NIENKE VAN LEVERINK

  • Geschreven op: October 1, 2014

Nienke_Bart_005

Na Eline Jetten is het de beurt aan Nienke van Leverink. Voor URBNTR #1 interviewde zij acteur Dave Mantel en ontwerpster Natalie de Koning. Het resultaat was twee sterke interviews, beiden heel verschillend geschreven. Dat taal haar ding is blijkt wel uit haar keuze voor de master Moderne Nederlandse Letterkunde. En omdat ze beter schrijft dan wij, lieten we het deze keer aan haar over. Ze vertelt over de liefde voor taal en de inspiratie voor verhalen.

“Ik denk dat het belangrijk is voor ieder mens om zich uit te drukken, om boven zichzelf uit te stijgen, of dat nu is door middel van fotograferen, schilderen, koken of wat je maar kunt bedenken. Als ik aan het studeren ben of aan het schrijven, ben ik zo gelukkig. Het is het soort kick dat je krijgt van verliefd zijn, maar nu omdat je contact maakt met iets dat heel diep bij jezelf van binnen zit. Het iets is waar niemand anders bij kan.

Je hebt mensen die van verhalen houden en mensen die van taal houden. Ik hou van allebei. Ik kan een tekst eeuwig zitten uitvlooien. Spelling en grammatica vormen voor mij geen uitdaging meer. Maar een ritme, een structuur aanbrengen, daar kan ik helemaal gek van worden. Ik mag bijvoorbeeld van mezelf niet een woord in twee zinnen achter elkaar gebruiken. Tenzij het als stijlfiguur bedoeld is, maar dan moet het weer een functie hebben. Het moet klinken, het moet kloppen. Als ik een komma of woordvolgorde maar niet goed krijg, kan ik daar wanhopig van worden.

Nienke_Max_003

Zodra je iets opschrijft, is het fictie. Dus hoeveel je ook schrijft en hoe dicht je er ook tegen aan zit, er zal altijd een spanning blijven tussen de wereld zoals je die ervaart en wat er op papier verschijnt. Soms moet ik erg sleutelen aan een verhaal en mezelf dwingen het af te maken, maar een enkele keer zit een verhaal al helemaal in mijn hoofd en hoef ik het alleen nog maar op te schrijven. Op zo’n moment weet ik echt niet waar het vandaan komt, maar het is af en het klopt. Alsof het rechtstreeks uit de verhalenwereld tot me is gekomen. Andere keren heb ik alleen een idee van een setting of een karakter of één briljant zinnetje dat ik kwijt wil in een verhaal. Als het dan niet lukt, kan ik wel janken om dat ene mooie zinnetje. Het hoogtepunt is die paar seconden nadat het af is. Dan wil ik dat iedereen het leest en bejubelt. Maar al snel daarna kan ik het niet meer zien van schaamte. ‘Het martelende schrijven’, las ik een keer in een biografie. En dat is precies wat het is. Het is gewoon iets wat ik moet doen. Volgens mij is schrijver zijn niet iets dat je kunt worden.

Literatuur is zo’n vreemd iets. Als je de oude verhalen leest, krijg je steeds meer het gevoel dat er een parallelle wereld is, waar het leven fictie is en andersom. Je gaat ook steeds meer fictie zien in het echte leven. Aan de ene kant is dat het heel eng, aan de andere kant heeft me dat het inzicht gegeven dat het leven heel rekbaar is. Je kunt je eigen verhaal schrijven. Het was voor mij een hele geruststelling bij deze studie erachter te komen dat ik niet gek was omdat ik al m’n hele leven patronen zie overal waar ik kijk; in kleuren of gesprekken of geluiden of de manier waarop iemand beweegt, maar dat dat mag – en je nog studiepunten kan opleveren ook.”

Nienke_Bart_001